Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Μονοκερος.Μυθος, συμβολο, απιαστη φαντασιωση, απλη παρεξηγηση;


Ο μονοκερος, ενα μυθικο ζωο που δεν εχει ριζες ελληνικης αλλα σκανδιναβικης μυθολογιας.Κι ομως τον συναντουμε σε ινδικες ιστοριες και σχεδον σε μυθους σε ολοκληρο τον κοσμο.
Αλλοτε σαν ενα ζωο με γενακι και ολπες κατσικας, κεφαλι και σωμα αλογου και ουρα λιονταριου.Οπως κι αν παρουσιαζεται φυσικα δεν λειπει το κερατο στο μετωπο του.
Του προσδιδουν μαγικες ιδιοτητες και ειναι το μονο...θηριο που δεν επλασε ο ανθρωπος μεσα απο τους φοβους του.
Αντιθετως η φυση του ειναι ευγενικη, αθωα, μοναχικη, ντροπαλη.
Υποθετουν πως ειναι απλα η παρεξηγηση της θεασης ενος κερασφορου ζωου απο την πλαγια οψη του.Αρκετα λογικη ερμηνεια αλλα και αρκετα πεζη ωστε να την απορριψω!
Για εμενα ο μονοκερος ειναι οπως τον σχεδιασα, ενα πλασμα ατοφιο οσο ο χρυσος, μοναχικο οσο η απεραντη ερημη εκταση γυρω του, με μια ανεπιτηδευτη κομψοτητα και χαρη.
Και περα για περα αληθινος.
Ενας συμβολισμος.Ενα απλο αλογο που ενα χαρακτηριστικο του το κανει να διαφερει, ομως το ιδιο το κανει να ειναι και απομακρο, απιαστο.
Ετσι δεν ειμαστε; Παντα δεν υπαρχει κατι σε εμας που κανει αλλους ανθρωπους να θελουν να μας πλησιαζουν αλλα συγχρονως τους δυσκολευουμε;Ηθελημενα ή οχι...
Η αθωοτητα που δεν κρατησε πολυ. Δεν ειναι μονο η αθωοτητα της παιδικης ηλικιας που ολα φανταζαν μαγικα.
Η αθωοτητα του πρωτου φιλιου που οσες σκεψεις κι αν κανεις, οσες δοκιμες μονος σου, εκεινη τη στιγμη δεν ξερεις πως να την περιγραψεις.Μια λευκη φλογα που κυλαει μεσα σου και κανει τις πεταλουδες στο στομαχι να πετουν εξαλλα, την καρδια να χανει εναν χτυπο και τα βλεφαρα να βαραινουν απο το βαρος της μαγειας.
Θα υπαρξουν κι αλλα πρωτα φιλια στο μελλον, αλλα πλεον ξερεις τι να περιμενεις.
Η α8ωοτητα της πρωτης αγαπης που λες το "για παντα" και παιρνεις χιλιους ορκους οτι το εννοεις.Ακους το "για παντα"και βαζεις στοιχημα την ψυχη σου πως το εννοει.
Θα υπαρξουν κι αλλες αγαπες αν εισαι τυχερος και ατυχος.Αλλα οχι αλλη αθωοτητα.
Η πρωτη φιλια και τα πρωτα ιδανικα που κανεις παντιερα και λες εγω θα τα τηρησω!!!
Και χανονται αργα, σαν μονοκερος που ειδες ξαφνικα αναμεσα σε αιωνοβια δεντρα.
Επρεπε να εχεις απολυτα καθαρη καρδια και αθωα ψυχη για να καταφερεις να πλησιασεις κοντα σε εναν μονοκερο.
Δεν ξερω αν καποιοι πλησιασαν τον δικο τους αλλα ο δικος μου παραμενει απιαστος.Καποιες φορες τον ειδα πολυ καθαρα, αλλες νομιζω οτι τον πλησιαζω...
Μα οσο περνουν τα χρονια δυσκολευομαι να ακολουθησω τα χναρια του και μονο η φευγαλεα λαμψη απο το σπειροειδες κερας του αναμεσα σε φυλλωσιες με κανει να ελπιζω και μαζι να πικραινομαι.
Γιατι το δασος, οσο γυριζει το συμπαν στην αγνωστη τροχια του, μεγαλωνει και σκοτεινιαζει.
Και ειμαι πλεον σιγουρη οτι πιο ευκολα θα συναντησω αγρια θηρια παρα εκεινον...Αναρωτιεμαι αν οντως υπαρχει και δεν το φανταστηκα.
Αλλα μετα ελπιζω παλι χαρη σε εκεινη την μικρη λαμψη που με κανει να πεισμωνω και να λεω: οχι ρε γαμω το υπαρχει και θα τον βρω!!!
Γιατι αυτο το νοημα δεν εχει κατι υπεροχο και απιαστο;Να παλευεις μεχρι να το φτασεις.Οχι να το φυλακισεις, οχι να το παγιδευσεις, να το πλησιασεις ηρεμα μονο χαρη στην ψυχη σου...
Δεν ξερω, μπορει τελικα να ηταν ενα κερατωμενο αλογο κι εγω να αμπελοφιλοσοφω απλα και μονο γιατι δεν ειμαι στην καλυτερη μου διαθεση...
Ομως κι ετσι να ειναι θα κοιταξω μηπως τελικα με βοηθησει να το συναντησω ή εστω να βγω απο αυτο το δασος...