Ενα ατελειωτο διημερο

Aν εχεις τυχη διαβαινε...που πας εσυ ρε καραμητρο;!

Ξεκιναω απο τις 10 το πρωι και εχει παει 3 το μεσημερι, μου την εχει δωσει και ο κοσμος και ο ανωμαλος καιρος που ξεκινησε με ζεστη και ειπε να μας δροσισει με βροχη. Τελος παντων περναω την λεωφορο (τρεις λωριδες-νησιδα-τρεις λωριδες) και μπαινω στο pet shop να παρω τροφη για την σκιουρινα. Αγοραζω, βγαινω, πρασινο για τους πεζους και τα αυτοκινητα μολις αρχισαν να σταματουν. Περναω την πρωτη λωριδα, την δευτερη, η τριτη ειναι αδεια και ναι, παω να περασω.Το επομενο κλασμα νιω8ω κατι να αγγιζει το ποδι μου, αντανακλαστικα το τραβαω και ηταν η μονη κινηση που προλαβα να κανω αφου το "κατι" ηταν η ροδα του αυτοκινητου ενος μαλακα. Με χτυπαει με το πλαι απο αριστερα, και το μονο που σκεφτηκα ειναι "ετσι λοιπον νιω8εις οταν σε χτυπαει αυτοκινητο". βρεθηκα καποια μετρα πιο περα γιατι εριξα το βαρος μπροστα και αφου ο μαλακας ετρεχε ηταν σα να ακουμπαω τροχο για ακονισμα ενω γυρναει, μετα απλα τα εχασα.
Αργοτερα θυμηθηκα οτι κατεβηκε ο μαλακας και γυρισε να ρωτησει αν ειμαι καλα, ψελλισα ναι και την επομενη στιγμη ειχε εξαφανιστει.
Περναω απεναντι, παρακατω με περιμενε η μαμα μου που δεν ειχε δει τιποτα.
Με πονουσε το ποδι πανω απο το γονατο και το αριστερο χερι, λογικο αφου το βλεπω και απο το μικρο δαχτυλο μεχρι τον αγκωνα ειναι σαν καμμενο και το δερμα μοιαζει με σκυλο σαρπει απο το ζαρωμα.
Και μαλιστα ειμαι αρκετα ηρεμη και δε θελω να παω στο νοσοκομειο αλλα σπιτακι μου. Η αντιδραση ηρθε μετα απο αρκετα λεπτα. Χωρις να το θελω με πιασαν τα κλαμματα κι ετρεμα νιω8οντας εντελως ηλι8ια αλλα και μη μπορωντας να σταματησω.
Που να ηξερα οτι θα επαιρνα κι αλλη ταραχη;

Παει η Τεκιλα, σταματησε το παρτυ.

Παω το ιδιο απογευμα να βαλω τροφη στηνΤεκιλα (σκιουρινα) και να την καθαρισω, την πιανω και...τελος. Απλα επεσε σαν πανινη, ουτε ανασα ουτε τιποτα. Μεχρι τεχνητη αναπνοη της καναμε και σε 5 λεπτα ειμαι στον κτηνιατρο οπου μου λεει <<δυστυχως δεν μπορω να κανω κατι, πεθανε>>. Ναααααααααα κλαμματα παλι και να νιω8ω ξαναηλι8ια που με κοιτουσε ο κτηνιατρος.
Τρια χρονια ρε γαμω το και πεθανε χωρις κανενα σημαδι. Απλα εσβησε και με αφησε να αναρωτιεμαι τι σκατα της εκανα. Μου εμεινε η τροφη και ενα μικρο υψωματακι στο σημειο που την θαψαμε. Σκατα και αποσκατα δηλαδη.

Ζωα και αποκτηνωμενα κτηνη

Το επομενο πρωι και ακομη ποναω σωματικα και ψυχικα. Βγαινω στη βεραντα και βλεπω κατω στο δρομο μια σκατοκωλογρια με ενα κονταρι απο σκουπα να προσπαθει να χωσει δυο γατακια στον καδο σκουπιδιων. Πριν προλαβω να πω " αστα κατω μωρη", την εχει κανει. Αρπαζω ενα κουτακι και κατεβαινω κατω να τα μαζεψω. Η γρια φυσικα εχει νικησει την ηλικια της μαζι με το ρεκορ στα 100μετρα γιατι ειναι αφαντη. Μαζευω το πρωτο και παω για το δευτερο...εμεινα με το χερι απλωμενο. Ειναι ξαπλωμενο στην ασφαλτο και ψυχορραγει ενω αιμα κυλαει απο το στομα και τη μυτη του. Δεν μπορεσα να το βοηθησω, απλα το κοιτουσα να τιναζεται αναιπεσθητα πριν πεθανει. Αν ειχα τη γρια εκει θα της μα8αινα τη χαρα της ανασκολοπισης με το γαμημενο της κονταρι. Γιατι ανθρωπος που μπορει να χτυπησει μεχρι 8ανατου ενα γατι ισα με την παλαμη μου, ειναι γεματος σκατα σαν βουλωμενος βοθρος και δεν του αξιζει να πεθανει ηρεμα.
Κι ενω λεω γιατι να μην τα ειχα δει 5 λεπτα νωριτερα, απο την αλλη λεω δηλαδη ρε πουστη μου ειναι τοσο μεγαλες οι πι8ανοτητες να βρεθει ενα κτηνος ορθιο μεσα σε πεντε λεπτα;
Το αλλο το εχω διπλα μου.
Την προηγουμενη ειχα πει οτι δεν προκειται να ξαναεχω ζωο, δεν αντεχω να μου πεθανει αλλο ενα, αλλα δεν μπορουσα να αφησω αυτο που προλαβε να σωθει απο την ψοφογρια.
Ετσι το πηγαμε στον κτηνιατρο. Αφυδατωμενο μας ειπε οτι ειναι, καπου μιας εβδομαδας, μας εδωσε αντιβιωση, μπιμπερο και ειδικο γαλα και με προειδοποιησε πως ισως δεν τα καταφερει <<προσπαθησε να μην δεθεις, πρεπει να περασουν καποιες μερες για να μην κινδυνευει, μη σε δω κουρελι παλι>>.
Η μαμα μου που -και καλα- δεν θελει ζωα, του πηρε κουβερτα φλις για μωρα, πατε μοσχαριου και κοτοπουλου(<<ε, να αλλαζει λιγο η γευση μην ειναι ολο ιδια>>) για γατακια, μπολακι, παιχνιδια, ειδικο μπωλ για νερο, αμμο και χαμηλο σκαφακι να μπορει να το πηδηξει.
Και ανα δυο ωρες το ταιζουμε με μπιμπερο και κουταλακι. Το βλεπω ηδη καλυτερα, ανοιγει για λιγο τα ματια του, περπαταει, χρησιμοποιησε την αμμο και σκαρφαλωνει πανω μας να κουρνιασει.
Δεν ειχα ποτε τοσο μικρο γατακι και ειναι σαν μωρο πραγματικα.
Αλλα ο πουστοσπορος που τα αφησε διπλα στα σκουπιδια και η σκατοσακουλα που σκοτωσε το αλλο, ελπιζω να το βρουνε μπροστα τους, και μονο αυτο μπορω να κανω γιατι ειπαμε! Ειναι ζωα, ποιος νομος και ποιος εκπροσωπος του θα κατσει να το ψαξει; Αν ηταν μωρα του δικου μας ειδους θα ειχαμε για μηνες πρωτοσελιδα και εκπομπες επι εκπομπων, τωρα ποιος χεστηκε;
Που να τους χεσει ο χαρος την ψυχη ή ο,τι εχουν στη θεση της! Γιατι αν πρεπει να υπαρχει ποινη ωστε να μην ειναι καθικια, γαμησε τα!
Δεν το παιζω φιλοζωη, ουτε το φροντιζουμε για να μας ερθει κανενα καλο απο εκει Ψηλα.
Απλα θα σιχαινομουν τον εαυτο μου αν το αφηνα στην μοιρα του που καποιοι φροντισαν να ειναι κακη και αναποδη.