Kομματι φαντασιας

Ενα αποσπασμα απο το ερμο βιβλιο που προσπαθω να γραψω, δε χρειαζεται να ξερει κανεις το πριν και το μετα για να το διαβασει, μονο υπομονη....αν κανεις εχει τοσο μεγαλη(υπομονη παντα) περιμενω αποψεις, διορθωσεις κλπ


Μεσα στο πετρινο χαμοσπιτο του Γκριλι του ταχυδρομου η φωτια ηταν πολυ δυνατη και ενιωθε χοντρες σταγονες ιδρωτα να τρεχουν στο μετωπο και την πλατη του ομως δεν τολμουσε να ανοιξει το παραθυρο στον απεναντι τοιχο. Καταλαβε πως αυτην τη φορα ειχε μπλεξει σοβαρα.Η μητερα του, που ειχε ανεβει το σκαλοπατι εδω και καιρο, παντα του ελεγε πως η περιεργεια του θα τον εβαζε σε μπελαδες και να που τωρα δικαιωνονταν. Το να κοντοστεκεται στις εξωπορτες για να κρυφακουσει τους γειτονες του ή το να ανοιγει την αλληλογραφια τους τον ειχε μπλεξει σε πολλους καυγαδες και μια φορα ο Ρεικ, που ηταν σχεδον δυομιση μετρα ψηλος και πανω απο εκατον τριαντα κιλα,του ειχε καταφερει μια γροθια στο σαγονι που τον εκανε κατα τρια δοντια φτωχοτερο και τον αναγκασε να μη μιλαει για μια εβδομαδα. Ομως αυτη τη φορα θα ηταν τυχερος αν ζουσε για να νιωσει πονο μετα.
Δεν θα ειχε μπλεξει ετσι αν αγνοουσε την κοντη φιγουρα που ανεβαινε γοργα τον λοφο και συνεχιζε μεχρι την ταβερνα που συνηθιζε να τρωει καθε δευτερο βραδυ. Αλλα η φιγουρα που ηταν τυλιγμενη σε εναν σκουροκοκκινο μανδυα πηγαινε προς το σπιτι του Τρελου και η περιεργεια φουντωσε μεσα του. Ηταν σαν εντονη φαγουρα που σε πιανει στον πισινο ενω εισαι μεσα σε κοσμο και θες απελπισμενα να ξυθεις. Ξερεις πως δεν ειναι σωστο αλλα αν δεν το κανεις θα τρελαθεις.
Ακολουθησε απο καποια αποσταση την γυναικα, οπως αποδειχτηκε οτι ηταν, ως το σπιτι του Τρελου που ηταν ερημο εδω και χρονια.
Ο ιδιοκτητης του ηταν ενας απο τους πιο πλουσιους κατοικους της περιοχης αλλα μεσα σε ενα βραδυ εκαψε την περιουσια του μαζι με την γυναικα του και αφου ετρεξε γυμνος στον κεντρικο δρομο του χωριου καρφωθηκε σαν βλημα σε εναν μαντροτοιχο γεμιζοντας τον με τα μυαλα του. Κανεις δεν ηξερε τι τον τρελανε. Καποιοι λεγανε πως εφταιγαν οι απιστιες της γυναικας του, παρ'ολο που κανεις δεν την ειχε δει ποτε να κανει κατι που να δικαιολογουσε αυτην την υποθεση, αλλοι πως τον ειχανε μαγεψει και λιγοι πως εφταιγε σιγουρα καποια μυστηριωδης αρρωστια που του ετρωγε το μυαλο σαν σαρακι το ξυλο. Στο μονο που συμφωνησαν ολοι χωρις ποτε να χρειαστει να το πουν ηταν πως επρεπε να μεινουν μακρια απο το σπιτι του που σιγουρα μετα απο αυτο ειχε γινει φορεας κακοδαιμονιας
Φυσικα αυτο ηταν απλα ανοητες προληψεις.Αλλα στην περιπτωση του Γκριλι μπορουμε να πουμε πως βγηκαν αληθινες.
Η γυναικα σταματησε μπροστα σε ο,τι ειχε απομεινει απο την εισοδο του αρχοντικου και περιμενε αρκετη ωρα. Μαζι της, κρυμμενος απο τα ερειπια του ανατολικου τοιχου, περιμενε και ο Γκριλι. Οταν η γυναικα εριξε την καλυπτρα του μανδυα πισω δεν μπορεσε να διακρινει το προσωπο της αλλα ηταν σιγουρος δεν ηταν απο το χωριο ή την γυρω περιοχη. Απο το ανοιγμα του μανδυα ειδε πως φορουσε ενα χρυσαφι φορεμα και κατι φουσκωνε πανω στον δεξι της μηρο.
Οταν η περιεργεια του ειχε φτασει στο απροχωρητο διεκρινε μια ακομη φιγουρα να ξεπροβαλει αργα μπροστα στην γυναικα. Ηρθε απο το πουθενα. Την μια στιγμη δεν υπηρχε τιποτα μπροστα της και την επομενη στεκοταν ενας αντρας που στην αρχη εμοιαζε διαφανος και θολος σαν ομιχλη. Αυτο ταραξε τον ταχυδρομο αλλα δεν ειχε ακουσει ποτε την ιστορια της περιεργης γατας και εμεινε να δει τι θα συμβει.
<<Ηρθες επιτελους!>> Η γυναικα εκανε ενα βημα πισω και τραβηξε το μικρο σακουλι που ειχε τοση ωρα κρεμασμενο στην ζωνη της. <<Εφερα οσα χρειαζεσαι>>. Το εδωσε στον αντρα που το πηρε ανυπομονα. Κοιταξε μεσα και μαλλον εμεινε ικανοποιημενος απ'οτι ειδε γιατι αφησε ενα γελιο που στο ακουσμα του οι τριχες του Γριλι σηκωθηκαν. Δεν ειχε τιποτα το χαρουμενο. Εμοιαζε με το γελιο καποιου που δεν ειχε χαρει ποτε και για τιποτα καλο. Θυμιζε πετρες που χτυπανε με δυναμη μεταξυ τους. Ειχε αρχισει να πιστευει πως επρεπε να αρκεστει στα οσα ειχε δει και να παει γρηγορα σπτι του αλλα στην προσπαθεια του να σηκωθει οσο πιο αθορυβα μπορουσε, εδωσε τελος μια πετρα που επεσε απο τα γκρεμισματα μπροστα του και χτυπησε με θορυβο πανω σε αλλες που ειχαν πεσει πριν απο πολυ καιρο.
<<Κατι σιχαμερο και ηλιθιο ειναι εκει που δεν πρεπει>>. Η φωνη του αντρα σκληρυνε κι αλλο. Υστερα με ενα αποτομο τιναγμα του χεριου του εκανε κι αλλες πετρες να πεσουν γυρω και πανω στον Γκριλι που σωριαστηκε μισοζαλισμενος. Την επομενη στιγμη στεκονταν απο πανω του και τον κοιτουσε με δυο κιτρινα ματια γεματα παγερη κακια.
Ετσι αναγκαστηκε να τους οδηγησει σπιτι του απο τον πιο ερημο δρομο και τωρα καθονταν στην ξεχαρβαλωμενη πολυθρονα του ζαρωμενος σαν ποντικι που τον στριμωξε μια πολυ πεινασμενη γατα.
Στο φως της φωτιας ειχε δει την οψη του αντρα και συγκρατηθηκε με δυσκολια για να μην κατουρηθει επανω του. Το δερμα του προσωπου εμοιαζε ευθραυστο,σχεδον διαφανο, σαν αρχαιος χαρτης και πεταχτες φλεβιτσες το καλυπταν ' τοσο λεπτες και πολλες που σχηματιζαν ενα δικτυο που εφθανε μεχρι τον λαιμο. Τα ματια ηταν κιτρινα και το ασπραδι σχεδον δεν ξεχωριζε απο τις ιριδες. Μονο οι κορες στεκονταν σαν απυθμενες μαυρες τρυπες στο κεντρο τους. Δεν ηταν τοσο τα χαρακτηριστικα που τον τρομοκρατησαν τοσο πολυ. Ηταν εκεινη η αυρα που απεπνεαν. Μια πολυ διαβολικη αυρα. Σαν να κυλουσαν κατω απο το δερμα δηλητηριωδη ρυακια κακιας. Τα ματια δεν εδειχναν τιποτε περα απο ενα κακο κενο. Ο Γκριλι δεν μπορουσε να φανταστει πως ηταν δυνατον κατι τετοιο αλλα τωρα το εβλεπε καθαρα μπροστα του. Κοιταζοντας τα ηταν σαν να κρυφοκοιτουσε σκυμμενος πανω απο δυο τρυπες που οδηγουσαν κατευθειαν στην κολαση και το χειροτερο ηταν πως ενιωθε οτι κατι τον κοιτουσε επισης μεσα απο εκει. Μονο που εκεινο δεν ηταν φοβισμενο.Μαλλον το διασκεδαζε.
<<Δεν ξερουμε ακριβως που βρισκονται. Ξερουμε σιγουρα πως εχουν περασει απο την Πελουμ εδω και μερες.Το πιο πιθανο ειναι να συνεχισαν κανοντας τον γυρο του Παλιου Κομματιου αλλα μπορει να συνεχισαν προς τα δυτικα οπου βρισκονται οι Σπηλιες αν ειναι τοσο ηλιθιοι οσο νομιζουμε>>. Η γυναικα με το προσωπο της στην σκια της καλυπτρας που ειχε ξαναφορεσει, μιλησε γρηγορα και κοφτα.
<<Αν ο θλιβερος Ταλουμ δεν εχασε το μυαλο του θα προτιμησαν να κανουν τον γυρο. Μην σε απασχολει αυτο. Οπως και να 'χει θα τους βρω ευκολα>>. Ο διαβολικος μιλησε πολυ ηρεμα αλλα ο Γκριλι μπορεσε ευκολα να καταλαβει τι τελος θα ειχαν αυτοι που εψαχνε. Ενα πολυ μαρτυρικο, βιαιο τελος.
<< Τιποτε αλλο;>> Ρωτησε με ψευτικη ευγενεια την γυναικα και αμεσως μετα γαυγισε: <<Ανοιξε επιτελους το παραθυρο ηλιθιε>>.
Ο Γκριλι ηταν τοσο απασχολημενος προσπαθωντας να βρει εναν τροπο να το σκασει που για μια στιγμη δεν καταλαβε οτι απευθυνονταν σε εκεινον. Σηκωσε το κεφαλι του με τα ματια ανοιγμενα διαπλατα απο την απορια και το στομα μισανοιχτο (φανηκε πραγματικα ηλιθιος εκεινη τη στιγμη) και μολις καταλαβε σηκωθηκε δισταχτικα. Το παραθυρο ηταν ενα βημα απο την καρεκλα που καθοταν ο διαβολικος και δεν ηθελε να βρεθει τοσο κοντα του. Απο την αλλη δεν ηθελε να τον νευριασει. Πλησιασε αργα στο παραθυρο και το ανοιξε γρηγορα, φροντιζοντας να κρατηθει οσο πιο μακρια μπορουσε απο την καρεκλα.
<<Δεν πιστευω να το σκασεις πηδωντας απο το παραθυρο ε:>> Ο τονος της φωνης του αν και αναλαφρος φανερωνε πως πιστευε ακριβως το αντιθετο.
<<Δε->> Η φωνη του Γκριλι πνιγηκε στον φραγμενο απο τον τρομο λαιμο του. Ξεροβηξε και δοκιμασε παλι. <<Δεν το σκεφτηκα καθολου>>. Ειπε τελικα, πραγμα που ηταν ψεμα.
<<Κριμα. Θα ειχε μεγαλυτερο ενδιαφερον>>. Του απαντησε ο διαβολικος και την επομενη στιγμη τιναχτηκε διπλα του.
Πριν ο ατυχος ταχυδρομος προλαβει να αντιδρασει, εξι κοφτερα νυχια καρφωθηκαν στο στηθος του κι αλλα τοσα στον αυχενα του. Ηταν τετοιο το σοκ που εμεινε ακινητος και βουβος σαν αγαλμα. Οταν ομως τα νυχια χωθηκαν πιο βαθια στην σαρκα του εβγαλε ενα ουρλιαχτο πονου και τρομου.
<<Πολυ καλυτερα>>. Ακουσε καθαρα και επειτα ο πονος μεγαλωσε τοσο που δεν μπορουσε να αντιληφθει τιποτα περα απο αυτον. Επεσε στα γονατα βγαζοντας αντι για ουρλιαχτο εναν περιεργο ηχο σαν τσιτσιρισμα που εμοιαζε να ξεκιναει απο τα σωθικα του ενω αφθονα σαλια κυλουσαν στο πιγουνι του.
<<Πολυ καλυτερα>>. Επανελαβε ο Σας και επεσε πανω του συνεχιζοντας να ξεσχιζει μαλακη σαρκα, κοβοντας χονδρους και γδερνωντας κοκκαλα.Αιμα μουσκεψε τα ρουχα και τα χερια του ως τους αγκωνες προκαλωντας του ριγη ευχαριστησης. Συνεχισε φροντιζοντας -οπως παντα- να μην χαρισει τον θανατο στο θυμα του πριν το ευχαριστηθει αρκετα ωστε να σταματησει.
Μετα απο αρκετα λεπτα γεματα ανατριχιαστικους, υγρους ηχους (στον Γκριλι θα ειχαν φανει αιωνες αν μπορουσε να σκεφτει κατι περα απο το ποσο πονουσε) σταματησε και κοιταξε χαμογελωντας χαιρεκακα το κατακρεουργημενο σωμα που σφαδαζε μπροστα του. Ενα χαμογελο που ο χαρακτηρισμος "χαιρεκακο" ειναι τοσο φτωχος σαν να χαρακτηριζαμε τα τσουναμι ως κυματα καπως ψηλοτερα απο τα υπολοιπα. Τα ρουχα της μαζας που μεχρι πριν λιγο ηταν ο Γκριλι ηταν τοσο ματωμενα και καλυμμενα με κομματακια σαρκας που δεν ξεχωριζαν απο το υπολοιπο σωμα. Η σαρκα ειχε μαυρισει σε απειρα σημεια και εμοιαζε με σαπιο κρεας που ειχε περαστει απο μπλεντερ κι επειτα εμεινε πανω σε καυτη θρακα για ωρες. Ηταν απιστευτο να υπαρχει ακομα ζωη εκει μεσα αλλα τα αποτομα τιναγματα ελεγαν πως ηταν δυνατο.
<<Μπορουμε να τελειωνουμε;>> Αν η Τιλι ηταν σοκαρισμενη το εκρυβε πολυ καλα.
Ο Σας την κοιταξε με την ακρη του ματιου του και εμεινε αλλη μια στιγμη να δει τις ολο και πιο ατονες συσπασεις του θυματος του. Υστερα απλα εχωσε τα νυχια του στο πλαι του λαιμου του κι εκοψε με μια κινηση ρουτινας τον καρυοτυπους. Μετα απο ενα αναρθρο βρογχο που θυμιζε πιο πολυ βουλωμενο σωληνα αποχετευσης παρα ανθρωπινο ηχο ο Γκριλι σταματησε επιτελους να ποναει.
Σηκωθηκε αργα και σταθηκε μπροστα στο ανοιχτο παραθυρο.
<<Αρχισε να ψιχαλιζει. Ωραια>>.